Istanbul − The Sultan Ahmed Mosque

The Sultan Ahmed Mosque − Sultan Ahmet Camii {aka The Blue Mosque}

The Sultan Ahmed Mosque (in Turkish: Sultan Ahmet Camii) is popularly known as the Blue Mosque because of its interior’s blue tiles. It was built from 1609 to 1616, during the rule of Ahmed I.

Its design is considered the culmination of two centuries of Ottoman mosque development. It incorporates some Byzantine Christian elements of the neighboring Hagia Sophia with traditional Islamic architecture, and it is the last great mosque of the classical period (1437–1703) of Ottoman Architecture. The architect, Sedefkâr Mehmed Ağa, synthesized the ideas of his master Mimar Sinan (a renowned architect & civil engineer of the time), aiming for overwhelming size, majesty & splendor.

The Minarets

The Sultan Ahmed Mosque is the first of the two mosques in Turkey with six minarets, the second being the Sabancı Mosque in Adana. When the number of minarets was revealed, the Sultan suffered a lot of criticism for being presumptuous: only the Great Mosque of Mecca, the Al-Masjid al-Haram (in Arabic: The Sacred Mosque, the largest in the world, surrounding Islam’s holiest place, the Kaaba) had six minarets at the time. So how did the Sultan shoosh criticism? He commissioned the addition of a seventh minaret at the Sacred Mosque!

[all info from Wikipedia]

Το Μπλε Τζαμί

Το Μπλε Τζαμί ή Τζαμί του Σουλτάνου Αχμέτ, ή Αχμέτ Τζαμί, ή Αχμετιέ Τζαμί (τούρκ. Sultanahmet Camii) είναι το ωραιότερο και μεγαλύτερο τζαμί της Κωνσταντινούπολης. Θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της Ισλαμικής αρχιτεκτονικής παγκοσμίως και αρχιτέκτονάς του ήταν ο Σεντεφχάρ Μεχμέτ Αγάς (Sedefkâr Mehmet Ağa) μαθητής του Μιμάρ Σινάν.

Το τζαμί χτίστηκε μεταξύ 1609 & 1616 με διαταγή του σουλτάνου Αχμέτ Α’ από τον οποίο πήρε και το όνομά του. Βρίσκεται στο παλαιότερο τμήμα της Κωνσταντινούπολης δίπλα στον Ιππόδρομο και απέναντι (δυτικά) από την Αγία Σοφία. Είναι επίσης πολύ κοντά στο Τοπ Καπί, τόπο διαμονής των Σουλτάνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέχρι το 1853, που βρίσκεται στη συνέχεια της Αγίας Σοφιάς, ανατολικά επί της ευρωπαϊκής ακτής του Βοσπόρου. Χτίστηκε στο κέντρο της νοτιοδυτικής πλευράς του Ιπποδρόμου, απέναντι από την Αγία Σοφία, έτσι ώστε να δεσπόζει κατά την προσέγγιση των πλοίων: κοιτάζοντας την παραλία από τη θάλασσα, οι θόλοι και οι μιναρέδες του Μπλε Tζαμιού, δίπλα στην Αγιά Σοφιά, κυριαρχούν στη θέα της Κωνσταντινούπολης.

Τα πλακάκια

Το τζαμί έγινε γνωστό στη Δύση σαν «Μπλε Τζαμί» λόγω της κυριαρχίας του μπλε χρώματος στην εσωτερική του διακόσμηση: κοσμείται με περισσότερα από 20.000 χειροποίητα κεραμικά πλακάκια, φτιαγμένα στη Νίκαια (τουρκ. İznik), φημισμένη για τα κεραμεικά της, με σημείο κορύφωσης τον 16ο αιώνα.  

[Τα προϊόντα της Νίκαιας (κεραμικά πλακίδια για την επένδυση τοίχων, αγγεία, επιτραπέζια σκεύη & άλλα αντικείμενα καθημερινής χρήσης) ήταν περιζήτητα από την οθωμανική αυτοκρατορική αυλή και τις πλούσιες οικογένειες της Κωνσταντινούπολης, και συναγωνίζονταν μάλιστα τα αντίστοιχα κινεζικά προϊόντα από πορσελάνη].

Οι μιναρέδες

Ο Σεντεφχάρ Μεχμέτ Αγάς είχε λάβει εντολή να μη λυπηθεί κανένα έξοδο προκειμένου να δημιουργήσει τον πιο εντυπωσιακό και όμορφο τόπο λατρείας του Ισλάμ στον κόσμο. Μάλιστα ο Σουλτάνος είχε διατάξει να κατασκευαστεί ο τρούλος του από ατόφιο χρυσό. Επειδή αυτό ήταν αδύνατο λόγω του βάρους του χρυσού που θα εμπόδιζε την ισορροπία του τρούλου, ο Μεχμέτ Αγάς κατασκεύασε τον τρούλο με απλά υλικά, ενώ για να σώσει τη ζωή του πρόσθεσε και 6 μιναρέδες γύρω από το Τζαμί δικαιολογούμενος στον Σουλτάνο πως υπήρξε θύμα παρανόησης – ο αριθμός έξι (αλτί) και η λέξη χρυσός (αλτίν) προφέρονται σχεδόν το ίδιο στα Τούρκικα! 

Όταν αποκαλύφθηκε ο αριθμός των μιναρέδων, ο Σουλτάνος κατηγορήθηκε για αλαζονεία (εκείνη την εποχή το Μπλε Τζαμί ήταν το μοναδικό στον κόσμο με έξι μιναρέδες ενώ τον ίδιο αριθμό μιναρέδων είχε μόνο το Μασγίντ αλ-Χαράμ, εκεί που βρίσκεται η Κάαμπα στη Μέκκα). Ο Αχμέτ ξεπέρασε το πρόβλημα πληρώνοντας για να χτιστεί ένας έβδομος μιναρές στο τζαμί της Μέκκας.

Κάλεσμα σε προσευχή

Πολλοί Τούρκοι & τουρίστες μαζεύονται το δειλινό στο πάρκο απέναντι από το τζαμί για να ακούσουν το κάλεσμα για τη βραδυνή προσευχή καθώς ο ήλιος δύει και το τζαμί φωτίζεται. Το πετύχαμε κι εμείς τυχαία (δείτε το βιντεάκι στο τέλος) μια μέρα πριν ξεκινήσει το Ραμαζάνι – με μπόνους τον φωτεινό διάκοσμο με τις ανάλογες ευχές (mahya lights).

[Πηγή: el.Wikipedia]

The Grand Chandeliers

Architecturally, the Blue Mosque chandeliers are designed to complement the vast interior space, emphasizing its grandeur. Suspended from its high ceilings, they help ground the light from the stained glass windows and, at the same time, create a vertical connection to the dome, reinforcing the sense of elevation and spaciousness.

Historically, the chandeliers were fitted with numerous oil lamps, whose collective light cast a warm, flickering glow throughout the mosque. The illumination provided by the oil lamps helped create a serene and contemplative environment conducive to prayer and reflection. Later, electric bulbs replaced them, but the striking appearance of the chandeliers continues to contribute significantly to the mosque’s majestic aura.

Four of the minarets stand in each corner of the Blue Mosque. Each of these fluted, pencil-shaped minarets has three balconies. The other two at the end of the forecourt (which I have failed to capture in any of my photos due to my standing point/level) only have two balconies. In the past, the muezzin had to climb a narrow spiral staircase five times daily to call people to pray. Nowadays, they use a PA system, and the call can be heard across the old part of the city, echoed by other mosques nearby. We caught the call to evening prayers at sunset at the square in front of the Hagia Sophia. (Please excuse my shaky hands/video.)

*images/clip by Athina D. Pantazatou for Kicking Back the Pebbles